نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد ادبیات انگلیسی، دانشگاه تهران، تهران ، ایران
2 استادیار زبان و ادبیات انگلیسی، گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشکده زبانها و ادبیات خارجی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
چکیده
این پژوهش به ارائه خوانشی بومشناختی–پسااستعماری از رمان «گلبرگهای خون» (Petals of Blood) اثر نگوگی وا تیونگو میپردازد و آن را در بستر بحرانهای اجتماعی–اقتصادی کنیا در دوران پس از استعمار، که تحت تأثیر میراثهای استعمار و تداوم تاثیرات نواستعماری تشدید شدهاند، بررسی مینماید. تحلیل حاضر به واکاوی بازنمایی تابآوری و تروما در بستر آشفتگیهای زیستمحیطی و اجتماعی–اقتصادی در این رمان میپردازد. استدلال میشود که رمان خُردجهانی از چشمانداز اجتماعی–سیاسی کنیا ارائه مینماید و بر تروماهای ناشی از بهرهکشی (نوا)استعماری تأکید میورزد. شخصیتهای محوری رمان تجسم این تروماهای جمعیاند، زیرا با سرکوب، خشونت، و خیانت مواجه میشوند. زوال زیستمحیطی ایلموروگ نمونهای از پیامدهای شیوههای کشاورزی استعماری و سوءمدیریت رایج در دوران پس از استعمار است. این پژوهش نشان میدهد که دانش بومی و کنشهای اکولوژیک، در تقابل آشکار با رویکردهای سودمحور، مسیرهایی برای التیام و تابآوری فراهم میآورند. طبیعت در رمان نماد امید و مقاومت است، در حالی که بنمایه «خون» همزمان نمایانگر خشونت و همبستگی جمعی است. در نهایت، رمان برهمکنش و همزمانیِ ویرانی و باززایی را در کنیای پس از استعمار بازمینمایاند و بر پیوند ناگسستنی عدالت زیستمحیطی و عدالت اجتماعی تأکید مینماید؛ همچنین بر ضرورت بازیابی دانش بومی و کنشهای پایدار بهمنزله شرط آشتی و تابآوری پای میفشارد.
کلیدواژهها
موضوعات